'Leuk werk is goed genoeg'
Als je het niet hebt, tel je niet mee. Ben je een grijze muis, een nono. En kun je je carrière wel vergeten: PASSIE. Maar passie is het meest onbegrepen en opgeblazen woord van nu. Kunnen we eens ophouden met die flauwekul? Passie is iets voor thuis. voor in bed. Of heel misschien voor dat ene moment dat je tijdens het koken voluit meezingt met Amy Winehouse. Pas op voor de passieval.

Bron: F*CK DE PASSIE, Intermediair.    

Uit: Intermediair door Daphne van Paassen
 
Klik op | deze link | voor het gehele artikel  

Aanvullend commentaar van EverydayFriday:

Interessant artikel over de te constateren dwangmatigheid waarmee het fenomeen passie gepositioneerd wordt in ons privé en zakenleven. Met andere woorden: 'Als jij van jouw passie niet je werk maakt, dan hoor je er niet meer bij, dan ben je eigelijk niet geslaagd'. In deze context is het wel interessant dat het aantal ZZP'ers nog nooit zo groot is geweest als nu. Opportune vraag is dan wel hoe groot het percentage van deze ZZP'ers voor zichzelf is begonnen vanuit passie en vindt dat hun beslissing een juiste is geweest.  

'Waar komt deze dwangmatigheid
voor passie uit voort?'
Is het een vorm van escapisme, omdat het multidimensionale functioneren van veel Nederlanders te veel stress met zich meebrengt? Kunnen we de werk-leven-balans niet meer managen of is er sprake van een zodanige taakverarming van onze funktie dat we daarom op zoek gaan naar passie? Als een ontsnapping aan de realiteit van alledag? Als een drug?

Is het het slim inspelen van loopbaancoaches en adviseurs op de huidige (negatieve) trends die te signaleren zijn bij veel (werkende) Nederlanders? Het leven is al zo kort, ga toch lekker doen waar je hart sneller van gaat slaan. Ten koste van alles!! 

Heeft het te maken met de contextverandering in ons werken? De crisis werpt - hoe je het wendt of keert - de werkcontext weer terug. Of liever: stelt het moment uit dat organisaties zich achter de oren moeten gaan krabben over waar zij - richting hun medewerkers - nu helemaal mee bezig zijn.

Het artikel is volgens mij dan ook niet los te zien van het tijdsbeeld waar we nu in (over)leven.

Ik ben de mening toegedaan dat veel organisaties aan hun houdbaarheidsdatum zitten met betrekking tot de manier waarop zij omgaan met hun medewerkers. De huidige manier van werken en de omgang met medewerkers zit aan het eind van een huidige groeicurve. Op de huidige voet doorgaan leidt er mi. toe dat organisaties mensen ziek(er) maken en dat steeds meer mensen hun organisaties verzieken. Vanuit de onderstroom moeten nieuwe ontwikkelingen ontstaan. Deze onderstroom zit (mede) in de (mede)werkers, zit in hun dromen (ik probeer het woord passie te vermijden), zit in hun ideeën/kennis en in hun vakmanschap. 

De organisaties die hier voor open staan. Die 'in staat zijn om hun mensen in staat te stellen' zijn de organisaties die als eerste de onderstroom naar boven halen. Die als eerste nieuwe randvoorwaarden (op)stellen voor nieuw werken. Die als eerste toestaan dat medewerkers zelf invloed kunnen uitoefenen op de invulling van hun werk en inspraak hebben bij de invulling van de missie van hun organisatie. Of je dit passie wilt noemen of iets anders laat ik dan aan de mensen zelf over. 

| Klik hier om te lezen hoe organisaties hier invulling aan kunnen geven | 

'De passie is dood,
leve de passie!'